Kiedy hazard staje się nałogiem

Koniec XX i początek XXI wieku zapoczątkowały erę uzależnień behawioralnych (zwanych też czynnościowymi, są to wszystkie niechemiczne nałogi). Obecnie sporo naszych zachowań przybiera charakter kompulsywny, często nawet patologiczny, a tym samym wpływa niekorzystnie na różne sfery naszego życia. Należy do nich też hazard, ale nie zawsze łatwo jest sobie odpowiedzieć na pytanie: kiedy hazard staje się nałogiem ?

W ostatnich dekadach do znanych nam dobrze od lat uzależnień od substancji psychoaktywnych (alkohol, leki, narkotyki, itd.) dołączyły uzależnienia behawioralne, takie jak np. patologiczny hazard, pracoholizm, seksoholizm, uzależnienie od komputera.

Należy być jednak ostrożnym w używaniu słów „uzależnienie” i „nałóg”, ponieważ ostatnio stały się one dość popularne i zbyt często są wykorzystywane również do opisywania tego, co kiedyś określano jako „hobby”, „pasja”, czyli ulubionych zajęć sprawiających przyjemność i wykonywanych w wolnym czasie.

Jak rozpoznać, kiedy hazard staje się nałogiem ? Patologiczny hazard można rozpoznać wówczas, gdy w okresie ostatniego roku stwierdzono obecność  co najmniej trzech objawów z poniższej listy:

  • silna potrzeba lub poczucie przymusu hazardowego grania
  • subiektywne przekonanie o istnieniu trudności w kontrolowaniu zachowań związanych z hazardowym graniem, tj. zaburzenie kontroli nad powstrzymywaniem się od grania oraz nad długością czasu poświęcanego na granie hazardowe
  • występowanie, przy próbach przerwania lub ograniczenia grania, niepokoju, rozdrażnienia czy gorszego samopoczucia oraz ustępowanie tych stanów z chwilą powrotu do gry
  • spędzanie coraz większej ilości czasu na graniu w celu uzyskania zadowolenia czy dobrego samopoczucia, które uprzednio osiągane były w krótszym czasie
  • postępujące zaniedbywania alternatywnych źródeł przyjemności lub dotychczasowych zainteresowań na rzecz grania
  • kontynuowanie hazardowego grania pomimo szkodliwych następstw (fizycznych, psychicznych i społecznych), o których wiadomo, że mają związek ze spędzaniem czasu na graniu

Do wstępnego zorientowania się w tym, czy istnieje problem hazardu, może się przydać kilka poniższych pytań:

 

Czy zdarzały się okresy w Twoim życiu, kiedy odczuwałeś konieczność ograniczenia swojego grania?

Czy zdarzało się, że różne osoby z Twojego otoczenia denerwowały Cię uwagami na temat Twojego grania?

Czy zdarzało się, że odczuwałeś wyrzuty sumienia lub wstyd z powodu swojego grania?

Czy zdarzało się, że rano po przebudzeniu pierwsza Twoja myśl dotyczyła zakładów/grania?

 

Co najmniej jedna/dwie twierdzące odpowiedzi na powyższe pytania może wskazywać na problem hazardu i konieczność poszukania specjalistycznej pomocy psychoterapeutycznej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.