Jak pomóc hazardziście ?

W tym artykule dowiedzą się Państwo, co robić, żeby nie pomagać w graniu? Jak pomóc hazardziście, który jest nam bliską osobą? Pomocni w wyjściu z często skomplikowanej sytuacji są specjaliści, ale oprócz tego nieoceniona pozostaje też pomoc rodziny i przyjaciół.

Co my, jako najbliżsi, możemy zrobić, aby ułatwić wyjście z nałogu? Jak pomóc hazardziście ?

Objawy patologicznego hazardu opisałam tutaj:

Kiedy hazard staje się nałogiem

Osoby z otoczenia są często nieświadomymi pomocnikami w graniu i w największym stopniu przyczyniają się do odwlekania decyzji o jego zaprzestaniu lub o zwróceniu się o pomoc. Dlatego niezwykle ważna jest wiedza o tym, jak swoim postępowaniem możemy przyspieszyć zmianę w zachowaniu hazardzisty.

Oto najważniejsze wskazówki:

  1. Nigdy nie zapominaj, że hazard jest chorobą przewlekłą, dlatego nie wstydź się o tym rozmawiać i zaakceptuj sam fakt choroby.
  2. Hazard, choć może się tak wydawać, nie jest hańbiący dla rodziny, jest chorobą taką samą jak każda inna.
  3.  Twoje wsparcie jako bliskiej osoby jest nieocenione dla osoby, która ma problem z hazardem, ale to hazardzista ponosi pełną odpowiedzialność za rozwiązanie tego problemu, nikt za niego tego nie jest w stanie rozwiązać.
  4. Wątpliwy sens ma robienie wyrzutów i wdawanie się w kłótnie, szczególnie pod wpływem alkoholu lub silnego wzburzenia emocjonalnego.
  5. Wygłaszanie kazań i robienie wykładów również nie ma większego sensu, ponieważ hazardzista racjonalnie rozumie szkody, jakie hazard wyrządza mu w życiu, on ma jednak znaczną trudność w kontrolowaniu wszelkich zachowań związanych z graniem.
  6. Używanie szantażu, np. „gdybyś mnie naprawdę kochał, to byś nie grał” niewiele zmieni, a jedynie zwiększy poczucie winy, nie mówimy przecież: „gdybyś mnie naprawdę kochał, to byś się nie przeziębił”.
  7. Nie wypowiadaj obietnic ani gróźb, których nie jesteś w stanie spełnić, bo w efekcie hazardzista dojdzie do przekonania, że nasze słowa niewiele znaczą.
  8. Zamiast gróźb i wyrzutów lepiej mówić o tym, co się czuje w związku z hazardowym graniem bliskiej osoby, np. „Przerażają mnie twoje długi”, „Boję się, bo nie mam z czego opłacić rachunków, a wszystkie pieniądze wydałam na twoje długi”.
  9. Nie chodź z hazardzistą do miejsc, w których uprawia się hazard, nie graj też z nim w jakiekolwiek gry, nie tylko te specyficzne, w które był zaangażowany, ale unikaj wszelkich zajęć, w których podejmujemy ryzyko/rywalizujemy/obstawiamy wynik itd.
  10. Bardzo potrzebne jest hazardziście otrzymywanie miłości, wsparcia i zrozumienia podczas podejmowanych prób zaprzestania grania.
  11. Pamiętaj, że nawrót choroby jest zawsze możliwy, nie przekreśla on jednak szans na dalsze zdrowienie, a niektóre nawroty mogą pomóc w lepszym zrozumieniu problemu i mogą wzmocnić decyzję o kontynuowaniu rozpoczętej gry.
  12. Zwracaj uwagę na zmiany nastroju hazardzisty, szczególnie na smutek i przygnębienie, oraz na wypowiadane przez nią myśli samobójcze, a w takiej sytuacji konieczny może być kontakt z psychologiem lub psychiatrą.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.