DLA PACJENTA

Czym się różni depresja u dziecka od depresji u dorosłej osoby?

Podobieństwo między objawami i przebiegiem depresji  w młodym wieku i u osób dorosłych jest spore, ale są również istotne różnice.

Najważniejsze objawy zaburzeń depresyjnych opisałam we wpisie:  Jak rozpoznać objawy depresji ?

Depresja u dziecka i dorosłego – podobieństwa i różnice

U osób młodych, podobnie jak u dorosłych, pojawiają się fizyczne objawy depresji:  spadek łaknienia, problemy ze snem, poczucie utraty energii. Występuje też większość objawów psychologicznych, tj. trudność w koncentracji uwagi, negatywne postrzeganie siebie, świata i przyszłości, zmienność nastroju.

Młodsze osoby częściej jednak twierdzą, że nie odczuwają smutku czy przygnębienia. Mimo to ich zachowanie się zmienia, są bardziej nieprzystępni i drażliwi. Wewnętrzne poczucie beznadziei może być przykrywane wybuchami złości, niszczeniem przedmiotów, nasileniem zachowań buntowniczych.

Często też depresja u dziecka maskowana jest objawami somatycznymi, najczęściej bólami głowy, brzucha lub pleców. W innych przypadkach pierwszymi objawami są samookaleczenia, brak dbałości o wygląd i higienę, unikanie kontaktu z ludźmi. Młody człowiek może też nagle zmienić zainteresowania lub zachowanie, np. nagle pogorszyć swe wyniki w nauce.

Im młodsze dziecko, tym bardziej trudności w sferze psychicznej będą maskowane dolegliwościami somatycznymi. Objawy i przebieg depresji nastolatka będą zatem bardziej zbliżone do objawów depresji osób dorosłych od depresji młodszego dziecka.

U nastolatków rozróżnienie depresji od normalnych dla tego wieku wahań nastroju może sprawiać trudność. Wskazówką może być utrzymujący się znaczny brak radości życia i niska samoocena. Nastolatek z objawami depresji nie potrafi powiedzieć o sobie nic dobrego, nadmiernie obwinia siebie za wszelkie niepowodzenia swoje i bliskich. Sam z siebie nie jest jednak w stanie wykrzesać energii, aby coś zmienić.

W połączeniu z innymi objawami depresji, tj. kłopoty z koncentracją, utrata pewności siebie, a w ciężkich przypadkach również tendencje samobójcze, całościowy obraz zazwyczaj nie stanowi problemu w postawieniu prawidłowej diagnozy.

Depresja u dziecka – zachorowalność i przebieg

Większe ryzyko, że depresja u dziecka wystąpi, pojawia się po nagłej utracie lub traumatycznych doświadczeniach, dokonujących samookaleczeń, wychowujących się w rodzinach skonfliktowanych, po doświadczeniu nadużycia.

U młodych osób, które chorowały na depresję, niestety występuje duże ryzyko, że objawy nawrócą. Z tego powodu bardzo ważne jest rozpoczęcie leczenia – zawsze psychoterapeutycznego, a w zależności od nasilenia objawów często też farmakologicznego.

Jedynie u 10% choroba ustąpi bez leczenia w ciągu 3 miesięcy, a w ciągu roku wyzdrowieje połowa nieleczonych dzieci. Leczenie natomiast skraca długość utrzymywania się objawów oraz zmniejsza ryzyko nawrotów.

Najgroźniejszym powikłaniem depresji u młodych osób są zamiary samobójcze, które są już bezwzględnym wskazaniem do interwencji i rozpoczęcia leczenia.

Sanok psycholog – Prywatny Gabinet Psychologiczno-Psychoterapeutyczny znajduje się w Ośrodku Zdrowia w Rymanowie (SPGZOZ).

W okolicach miejscowości Sanok psycholog oferuje profesjonalną pomoc psychologiczną. Zapraszam osoby mieszkające w pobliżu miejscowości: Sanok, Brzozów, Krosno, Dukla, Iwonicz, Miejsce Piastowe, Rymanów,

Adres: Ośrodek Zdrowia (Samodzielny Publiczny Gminny Zakład Opieki Zdrowotnej w Rymanowie, SPGZOZ) ul. Piłsudskiego 2 38-480 Rymanów. Budynek Ośrodka Zdrowia znajduje się w pobliżu rynku Rymanowa.

Rejestracja telefoniczna pod numerem telefonu: 697 511 360 lub adresem e-mail: psycholog. rymanow@gmail.com

Prowadzę konsultacje psychologiczne, pomoc psychologiczną i psychoterapię osób dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku szkolnym. Oferuję profesjonalne usługi psychologiczne osobom zmagającym się z aktualnymi kryzysami życiowymi oraz zmagającymi się z zaburzeniami lękowymi, depresją, uzależnieniami, zaburzeniami odżywiania, bezsennością, trudnościami w relacjach, zaburzeniami psychosomatycznymi, zaburzeniami stresu potraumatycznego.

Pracuję indywidualnie z osobami dorosłymi, z dziećmi w wieku szkolnym i młodzieżą. W przypadku pomocy psychologicznej osobom niepełnoletnim w trakcie wstępnych konsultacji uczestniczy rodzic, który również w trakcie pracy terapeutycznej ma możliwość konsultowania na bieżąco przebiegu terapii z psychoterapeutą.

Pomoc psychologiczna jest krótkoterminową formą pomocy, skierowaną do osób doświadczających aktualnych kryzysów życiowych, związanych z zewnętrzną sytuacją. Często jest to szczególnie bolesna żałoba, objawy stresu po doświadczeniu lub byciu świadkiem zdarzenia traumatycznego, przewlekła i długoterminowa choroba somatyczna, i inne nagłe trudne zdarzenia życiowe.

Pomoc psychologiczna pozwala na nowo uaktywnić nasze sposoby radzenia sobie, ułatwia zintegrowanie trudnego doświadczenia  z naszym dotychczasowym postrzeganiem siebie i rzeczywistości.

Psychoterapia psychodynamiczna jest długoterminową metodą leczenia różnego rodzaju zaburzeń naszego życia psychicznego, w której, dzięki regularności rozłożonych w czasie spotkań z psychoterapeutą, możliwe jest poznanie przyczyn doświadczanych trudności osadzonych głęboko w strukturze osobowości pacjenta i stopniowe modyfikowanie tych przyczyn z pomocą psychoterapeuty.

Już na początku leczenia i w jego trakcie pacjent jest informowany o niezbędnej aktywnej i zaangażowanej postawie wobec odbywanego leczenia, oraz że sama psychoterapia jednocześnie wymaga wysiłku i cierpliwości, a w zamian daje możliwość zmian naszego samopoczucia na co dzień.

Śmierć bliskiej osoby jest zawsze ciężka do zniesienia. Każdy człowiek czuje wtedy intensywny ból psychiczny, ale niektóre okoliczności śmierci sprawiają, że jest on jeszcze silniejszy.

Szczególnie wtedy, gdy jest to nagła, niespodziewana śmierć, często w wyniku wypadku albo szybko postępującej choroby. Bywają też takie sytuacje, gdzie jedna osoba jest obwiniana za spowodowanie śmierci innych osób. Takie poczucie winy jest szczególnie ciężkie do zniesienia.

Niezwykle trudne jest również pożegnanie zmarłego dziecka lub rodziców małego dziecka. Ból straty jest też silniejszy, gdy osoba w żałobie była na utrzymaniu zmarłej osoby lub nie otrząsnęła się jeszcze po poprzedniej utracie kogoś bliskiego.

Ciężej również przeżywać żałobę tym osobom, które mają trudności w wyrażaniu własnych uczuć, ponieważ mnogość i intensywność doświadczanych emocji może ich przerastać i powodować trudność w radzeniu sobie z nimi. Dodatkowo takie osoby są częściej wyizolowane społecznie, co staje się przeszkodą w otrzymaniu jakiegokolwiek wsparcia innych w ciężkich chwilach.

Jak pomagać w żałobie ? Bardzo istotne jest, aby pozwolić osobie przeżywającej żałobę mówić o swoich uczuciach. Zazwyczaj wydaje się nam, że to my powinniśmy im mówić, jak wspaniałym człowiekiem była zmarła osoba, żeby zapomnieć o tym, co się stało, wziąć się w garść. Często jednak nie jest to wsparcie, jakiego potrzebują osoby będące w żałobie.

Warto pamiętać, że potrzebują one czasu, aby się otworzyć i powiedzieć o własnych uczuciach. Dlatego nie należy mieć im za złe, że od początku nie opowiadają chętnie o własnym bólu. Często na początku najważniejsza jest dla nich sama nasza obecność.

Należy osobie w żałobie pozwolić powiedzieć, jak bardzo jej źle, jak ogromny czuje ból, jak bardzo jest nieszczęśliwa. Często też żałoba wiąże się z poczuciem winy, że czegoś nie dopilnowała w związku ze śmiercią bliskiej osoby. O tym również należy  pozwolić jej mówić i wysłuchać ze zrozumieniem, bez natychmiastowych zapewnień, że to bzdura i że nie wolno tak myśleć.

Bardzo ważne, abyśmy zapewnili jej czas i przestrzeń na wyrażenie własnego bólu. Nasze usilne starania, aby jak najszybciej zapomnieć, wrócić do normalnego trybu dnia, w pierwszych tygodniach żałoby nie będą niestety dla niej pomocne.

Czasem też osoby w żałobie intensywnie myślą o własnej przemijalności, braku sensu życia. Dzieje się tak dlatego, że śmierć bliskich na nowo konfrontuje nas z nieuchronnością własnej śmierci.

Wiele osób w takim momencie początkowo niechętnie przyjmuje pomoc, dlatego nie warto zrażać się od razu. Należy być cierpliwym i powiedzieć, że jesteśmy gotowi z taką osobą porozmawiać, jeśli tego zapragnie.

Trzeba też przyznać, że słuchanie osoby w intensywnej żałobie nie jest łatwe. Jesteśmy bowiem w kontakcie z osobą, która czuje się nieszczęśliwa i mówi rzeczy na tyle bolesne, że sami możemy mieć trudność w poradzeniu sobie z emocjami, jakie w nas wzbudza.

Warto jednak powstrzymywać się od dawania „złotych” rad. Wcale nie trzeba mówić czegokolwiek tylko dlatego, że usłyszeliśmy rzeczy niewygodne. Staraj się nie przerywać, ale dać swobodę i czas na wypowiedzenie tego, co czuje ta osoba. Postaraj się zrozumieć jej uczucia.

Kiedy żałoba staje się depresją ?

Żałoba jest normalną reakcją na utratę bliskiej osoby. Wiąże się z cierpieniem, ale nie wymaga leczenia.

Osierocenie i strata bliskiej osoby może być czynnikiem wywołującym depresję, jednak zdarza się to stosunkowo rzadko. Gdy tracimy kogoś bliskiego, możemy odczuwać wiele objawów podobnych do depresji.

Najważniejsze objawy depresji opisałam tutaj:

Jak rozpoznać objawy depresji ?

Z grubsza można stwierdzić, że myśli samobójcze, zamartwianie się wydarzeniami z przeszłości, spowolnienie psychiczne i fizyczne nie są typowe dla okresu żałoby. Jeśli zaobserwowałeś u siebie takie objawy, to najprawdopodobniej są one spowodowane depresją i potrzebujesz leczenia.

Prawidłowy przebieg żałoby

Żałoba jest procesem, w trakcie którego stopniowo godzimy się z doznaną stratą i uczymy się żyć pomimo doznanego cierpienia. Proces ten u większości osób przebiega w następujących etapach:

Odrętwienie – trwa od kilku godzin do tygodnia. Zaprzeczamy wtedy realności doświadczonej utraty, możemy nie odczuwać żadnych emocji, jakby śmierć bliskiej osoby nie wydarzyła się w rzeczywistości. Możemy wtedy mieć wrażenie, że to nie dzieje się naprawdę, że to tylko zły sen, a to, co dzieje się dookoła, wydaje się nas nie dotyczyć.

Żal i smutek – trwa od 1 tygodnia do 6 miesięcy, przy czym pierwsze 3 miesiące zazwyczaj są najtrudniejsze. Zaczynamy wtedy odczuwać intensywny smutek, żal i rozpacz, nie mamy apetytu, często płaczemy. Możemy też stać się niespokojni, pobudzeni, rozdrażnieni, mieć problemy z koncentracją.

Czasami zaczynamy obwiniać siebie za to, że nie zapobiegliśmy śmierci bliskiego lub obwiniać za to innych. Targujemy się z losem lub siłą wyższą, aby kosztem innych naszych zasobów cofnąć czas i przywrócić zmarłą osobą do życia. Możemy też odczuwać intensywny ból tak, jakby cierpienie psychiczne ogarniało całe nasze ciało.

Wiele z tych odczuć przypomina objawy depresji, jednak w tej sytuacji są one zupełnie normalne.

Akceptacja – po upływie ok. 6 miesięcy objawy te stopniowo łagodnieją. Stopniowo zaczynamy akceptować śmierć i doznaną w związku z nią utratę i powracamy do normalnego życia. Coraz częściej powraca nam względnie dobry nastrój, zaczynamy tworzyć plany na przyszłość, osoby bliskie znowu sprawiają nam radość. Osoba zmarła oczywiście pozostaje w naszej pamięci. Czas powrotu do normy jest różny u poszczególnych osób.

Kiedy żałoba staje się depresją  – patologiczny przebieg żałoby

Żałoba jest procesem naturalnym i takie też są nasze uczucia. Po utracie bliskiej osoby żałobę każdy musi przeżyć. Jeśli tak się nie stanie, negatywne uczucia będą powracać, mogą się nasilać i ostatecznie spowodować depresję w postaci nieprzepracowanej żałoby. Nie można tego procesu stłumić, żałoba musi się ujawnić w swej trudnej, ale naturalnej formie.

Śmierć bliskiej osoby jest zawsze ciężka do zniesienia, ale niektóre jej okoliczności sprawiają, że ból jest jeszcze silniejszy, np. gdy śmierć jest nagła i niespodziewana, spowodowana wypadkiem losowym lub działaniem innego człowieka.

Jak odróżnić żałobę od depresji ? Nie każdy jest w stanie przejść przez okres żałoby bez komplikacji. Wpływają na to okoliczności śmierci, otrzymywane wsparcie, nasze wcześniejsze doświadczenia i osobowość. Czasami nie potrafimy powrócić do normalnego życia i zbyt długo tkwimy w cierpieniu. Możemy też przez długi czas w ogóle nie odczuwać żalu, tak jakby nie przyjmowali do świadomości faktu utraty bliskiej osoby. Reakcja żałoby o takim nasileniu, wręcz nie do zniesienia, wymaga pomocy psychologicznej.

We wczesnych etapach żałoby raczej unika się leczenia farmakologicznego, gdyż może ono przynieść wręcz odwrotny skutek. Leki co prawda poprawią nam nastrój, ale tym samym mogą spowodować, że proces przeżywania żałoby się wydłuży. Po odstawieniu leków musimy na nowo zmierzyć się z głębokim żalem i rozpaczą. Utrata bliskiej osoby jest zawsze bolesna, ale właśnie to przeżycie stanowi jedyną i naturalną drogę powrotu do normalnego życia. Jedynie w sytuacji, gdy żałoba przeradza się w depresję, stosowanie leków znajduje uzasadnienie.

Początkowo warto szukać pomocy u rodziny i przyjaciół, jednak w momentach, gdy dotychczasowe formy radzenia sobie nie przynoszą nam oczekiwanej poprawy nastroju i funkcjonowania, warto rozważyć korzystanie z pomocy psychologicznej.

Pomoc psychologiczna jest szczególnie przydatna, gdy czujemy, że nie następują u nas kolejne etapy żałoby lub gdy ból i cierpienie stają się nie do zniesienia. Psycholog pomaga poradzić sobie ze śmiercią bliskiej osoby dzięki rozmowom na temat jej okoliczności, zachęcania do wyrażenia związanych z nią myśli i uczuć.

Pomaga znajdywać adekwatne rozwiązania, gdy w kryzysie ciężko nam zebrać myśli i podjąć konieczne działanie. Wspiera w budowaniu nowego życia i w stopniowym pozwalaniu umarłemu odejść. Psycholog pomaga w bardziej kontrolowany sposób przejść przez kolejne naturalne etapy procesu żałoby.

Trauma diagnoza leczenie – Czym jest trauma ?

Trauma to swoista rana. Nazywając wydarzenie traumatycznym, zapożyczamy to określenie z greki, które oznacza przebijanie skóry, uszkadzanie powłoki cielesnej. Medycyna rozumie traumę jako uszkadzanie tkanek.

W psychologii pojęcia traumy używa się metaforycznie by wskazać, że umysł również może zostać uszkodzony wydarzeniami zewnętrznymi. Tak jak ciało ochrania się przez tym co na zewnątrz dzięki powłoce skórnej, umysł także otacza swoista skóra, która chroni przed nadmiarem lęku.

Gdy jesteśmy dziećmi, taką funkcję ochronną pełni nasz opiekun, najczęściej matka. Wyczuwa, ile jesteśmy w stanie znieść w danym momencie. Chroni nas przed nadmiarem bodźców i zbyt intensywnymi emocjami.

Sprawa komplikuje się, gdy jesteśmy dorośli. Niektórym z nas udało się zbudować wytrzymałą tarczę ochronną, ale nie wszystkim udaje się zbudować taką autonomię. Są też tacy, którzy usilnie poszukują sytuacji ryzykownych, kierowani pozytywnymi powodami, jak i podążając drogą samozniszczenia.

Niezależnie od tego, jak szczelną posiadamy warstwę ochronną, traumatyczne doświadczenia mogą się przez nią przedrzeć, ale nie zawsze powodują nieodwracalne szkody. Razem z upływem czasu, po początkowym zaprzeczaniu rozmiarowi zniszczeń, stopniowo dopuszczamy do siebie doznane szkody w tempie, w którym radzimy sobie z nimi bez uczucia przytłoczenia.

Bywa też tak, że nasz umysł zalewa taki rodzaj i taka ilość bodźców, że nie sposób ich zrozumieć i sobie z nimi radzić. Doświadczamy wtedy masywnej dezorganizacji funkcjonowania, co przybiera postać jakiegoś rodzaju załamania. Upadają wówczas nasze dotychczasowe sposoby radzenia sobie, łamie się wiara w przewidywalność świata i nasza organizacja obronna.

W efekcie czujemy się bezsilni wobec obezwładniających lęków, płynących z naszego wnętrza, a także wzbudzanych przez realne wydarzenia. Odżywają wszelkie pierwotne obawy, impulsy i paranoiczne myśli.

Trauma jest więc wydarzeniem, które jest tak silne, że niszczy nasze systemy obronne, w sposób jednocześnie potwierdzający te najgłębsze uniwersalne lęki przed śmiercią, zniszczeniem, rozpadem. Zniszczenia zazwyczaj nie są ani błahe, ani przemijające.

Echem traumy jest poczucie, że nie jestem już tą samą osobą, co sprzed tych wydarzeń. Możemy myśleć: „To co kiedyś sprawiało mi radość, teraz jest źródłem mojego cierpienia. Na niczym mi nie zależy”.

Ogromne znaczenie ma wtedy jakaś forma pomocy, czy to uzyskana przypadkowo, czy zaplanowana.

Trauma diagnoza leczenie – jak leczyć traumę ?

Czy traumę można leczyć?

Po doświadczeniu traumatycznym trudno jest nam wrócić do stanu sprzed tych wydarzeń. Trauma pozostawia po sobie zmiany. W każdą zmianę wpisana jest strata. Ale zmiana może jednocześnie oznaczać rozwój. Trudne doświadczenia nas zmieniają, ale sęk w tym, czy na koniec będziemy ubożsi, czy bogatsi, gdyż katastrofa stanie się czynnikiem rozwoju.

Ze względu na rozmiar zniszczeń, nie sposób leczyć traumy szybko i bezboleśnie. Jeśli naprawdę chcemy wrócić do równowagi, musimy radzić sobie z ogromnym wstrząsem, jaki traumatyczne wydarzenie spowodowało w naszym świecie. Ten powrót do równowagi w psychoterapii to zdolność do życia z tym co się stało, we względnie dobrym nastroju, a nie przejście nad tym do porządku dziennego i całkowite zapomnienie.

Odpowiadając na pytanie: „czy traumę można leczyć?”: tak, traumę można leczyć, a formą leczenia jest psychoterapia. Po wielu nieudanych próbach naprawy zniszczeń w świecie wewnętrznym, psychoterapia stanowi szansę na stopniowe integrowanie traumatycznych doświadczeń z dotychczasowym obrazem świata i siebie. Zaczynamy dostrzegać, że pomimo niemożliwości powrotu do stanu identycznego sprzed traumy, powoli odnajdujemy w sobie siłę, aby rozumieć i żyć z tym, co się wydarzyło.

Psycholog dla dziecka – w czym może być pomocny dla nastolatka?

Dojrzewanie jest jednym z najbardziej radykalnych okresów rozwojowych w naszym życiu.

Zaczyna się ok. 13. roku życia i przez kilka lat młody człowiek musi zaadaptować się do fizycznych zmian związanych z rozmiarami, siłą i budową swojego ciała. Zmienia się także jego ogólny wygląd, brzmienie głosu i stopniowo osiąga dojrzałość seksualną.

U chłopców zmiany te skutkują zdolnością do zapłodnienia i gwałtownym wzrostem siły fizycznej, u dziewcząt – możliwością zajścia w ciążę, zwiększeniem piersi i miesiączkowaniem.

To wszystko prowadzi do ogromnej zmiany w życiu młodego człowieka: zyskuje zdolność do nawiązywania intymnych relacji z ludźmi, angażowania się w kontakty seksualne, zmniejszenia zależności od rodziców oraz stopniowego dążenia do separacji od rodziny. W toku tej współczesnej formy inicjacji zdaje również ważne egzaminy i przygotowuje się do podjęcia pracy.

W konsekwencji staje się niezależną jednostką pod względem wewnętrznym i zewnętrznym.  Dorastający człowiek doświadcza zmian we wszelkich możliwych dziedzinach życia – ani świat, ani on sam nigdy nie będą już takie same.

Tak duże wyzwania, jakie stoją przed młodą osobą, pozostają jednocześnie w konflikcie z dziecięcymi potrzebami i pragnieniami, z których nie chce rezygnować. Z jednej strony zatem dąży do oddzielenia się od rodziców otwarcie negując ich wartości i zachowania, równocześnie pragnąc pozostać w roli zależnego dziecka nieprzeżywającego tak wielu konfliktów wewnętrznych.

Nastolatek, który wkracza w dorosłe życie, musi wytrwać w chaosie świata wewnętrznego i zmieniających się jego relacji z otoczeniem. Na nowo wypracowuje każdy aspekt relacji z samym sobą i innymi ludźmi.

Można mniemać, że osoby najlepiej adaptujące się w tym okresie adolescencji potrafią zmierzyć się z naturalnym zagubieniem i jednocześnie mogą liczyć na wsparcie otoczenia.

Okres nastoletni to również czas, gdy człowiek zaczyna zdawać sobie sprawę, że jego postępowanie ma coraz więcej wspólnego z realiami życia dorosłych niż z dzieciństwem. Gdy sobie nie radzi, płaci za to znacznie wyższą cenę, niż wcześniej. Przez to musi radzić sobie z silniejszym lękiem i uczyć się przewidywania konsekwencji swoich zachowań.

Początkowo budowanie własnej autonomii i separacja od rodziców są bardzo kruche. Poradzenie sobie ze świadomością nadal aktualnych dziecięcych pragnień jest niezwykle trudne, przez co nastolatek może chwilami czuć, że nieuchronnie powraca do świata dzieciństwa i całkowicie traci, wciąż jeszcze kruchy, kontakt ze światem dorosłych.

W tej właśnie trudności może być pomocny psychoterapeuta – poprzez odpowiednie nawiązanie dialogu z młodym pacjentem i okazanie szacunku dla jego kruchego poczucia separacji od rodziców, nastolatek może umocnić się w pierwszych próbach przyjmowania odpowiedzialności za swoje życie.

W fazie pierwszych konsultacji psychoterapeuta dokonuje diagnozy, nie tylko badając stan psychiczny i jego ewentualne zaburzenia, ale również pomagając młodemu człowiekowi zainteresować się własnym światem wewnętrznym i doświadczanymi trudnościami. Dzięki temu wspiera go w zbudowaniu poczucia, że nie jest bierną ofiarą zdarzeń zewnętrznych, ale że może też sam odnajdywać w sobie możliwości rozwiązywania problemów.

Przyjęcie owej postawy to zarówno przywilej, jak i ciężar okresu dojrzewania.

Czy codzienne przygnębienie to już depresja? Jak rozpoznać objawy depresji i gdzie szukać pomocy? W tym artykule dowiesz się o najważniejszych symptomach zaburzeń depresyjnych.

Jak rozpoznać objawy depresji ?

Na początku warto zaznaczyć, że depresja jest zespołem objawów. Odczucie smutku jako jedyne nie świadczy o zaburzeniu depresyjnym, dlatego że smutek jako emocja nie jest oznaką choroby, jest wszakże naszą naturalną reakcją na utratę.

Dowodem tego może być proces żałoby, gdy w pierwszych miesiącach po stracie bliskiej osoby czujemy niezwykle intensywny i bolesny smutek, jednak nie nazwalibyśmy żałoby depresją.

Przy rozpoznawaniu depresji mają zatem znaczenie też inne jej charakterystyczne objawy, które zawsze pojawiają się wspólnie (w zespołach).

Ważne również, że depresja jest zespołem objawów przebiegającym w nawracających epizodach, tzn. w pewnych momentach osoba cierpiąca z powodu depresji odczuwa jej objawy (epizody depresji, zazwyczaj trwające kilka miesięcy), a w czasie pomiędzy epizodami czuje się względnie lepiej lub objawy całkiem ustępują. W zależności od postaci depresji, możliwy jest jeden epizod w ciągu życia bez nawrotów, w większości przypadków jednak objawy depresyjne nawracają się w ciągu życia z różną częstotliwością i intensywnością.

Ostatnią uwagą jest fakt, że do rozpoznania depresji objawy powinny się utrzymywać co najmniej nieprzerwanie przez dwa tygodnie. W praktyce długość utrzymywania się objawów wynosi ok. 6 miesięcy (po rozpoczęciu leczenia objawy wycofują się szybciej).

Jak rozpoznać objawy depresji ?  Oto jej najczęstsze symptomy:

– uczucie przygnębienia, smutku, poczucia winy – utrzymujące się stale w ciągu dnia, bez momentów poprawy lub z ledwo zauważalną poprawą, zdecydowanie zbyt intensywne względem obecnej sytuacji życiowej i ostatnich wydarzeń, pozytywne sytuacje nie wywołują poprawy nastroju lub tylko nikłą i chwilową poprawę

– znaczna trudność w odczuwaniu emocji pozytywnych – również utrzymująca się stale w ciągu dnia, czasami osoba cierpiąca z powodu objawów depresyjnych chciałaby doświadczyć znowu emocji pozytywnych, np. choćby zainteresowania tym, co kiedyś sprawiało przyjemność, ale w danym momencie uczucia te wydają się niedostępne

– jednoznacznie negatywne postrzeganie siebie, świata i przyszłości (triada Becka) – jest to charakterystyczny sposób postrzegania rzeczywistości w epizodzie depresyjnym, często z towarzyszącym nieadekwatnym poczuciem winy i poczuciem beznadziei

– opisane powyżej objawy obniżenia nastroju nasilają się w szczególności w godzinach rannych przy jednoczesnym zbyt wczesnym wybudzaniu się ze snu z intensywnym uczuciem lęku, któremu towarzyszą kołatania serca, nadmierna potliwość ciała, wrażenie, że w ciągu dnia „stanie się coś złego” (tzw. zespół katastrofy porannej)

– obniżeniu nastroju towarzyszy znaczące obniżenie motywacji – czynności, które wykonujemy na co dzień, zaczynają sprawiać trudność, są męczące, ciężko jest planować złożone działania, podejmować je i kontynuować mimo przeszkód, co często skutkuje obniżoną wydajnością lub niemożliwością wykonywania pracy zawodowej, uczestniczenia w zajęciach szkolnych, funkcjonowania w rolach rodzinnych, itd.

– częstym objawem depresji jest bezsenność pod postacią opisanego wyżej wczesnego wybudzania się. Nawet jeśli bezsenność się nie pojawia, to zwykle sen w epizodzie depresyjnym nie daje wystarczającej regeneracji i uczucia wypoczęcia

– charakterystycznym objawem depresyjnym jest także utrzymujący się spadek koncentracji, co w praktyce oznacza trudność w podejmowaniu decyzji, planowaniu codziennych czynności, trudność w skupieniu myśli, uczucie znacznego rozkojarzenia

– obniżenie nastroju często wiąże się również ze spadkiem napędu psychoruchowego  – oznacza to spowolnienie ruchów i trudność w tworzeniu i realizacji idei i planów, a więc osoba cierpiąca na depresję będzie się poruszać i mówić znacznie wolniej, niż to dla niej typowe, z jednoczesnym spowolnieniem przebiegu jej toku myślowego. Przy intensywnym spadku napędu psychoruchowego może pojawić znacząca trudność przy wstawaniu z łóżka i zaleganie w nim do godzin popołudniowych

Opisane wyżej objawy depresji nie są oczywiście kompletnym ich wyjaśnieniem. Mogą jednak pomóc przy szybkim rozpoznaniu depresji i poszukaniu pomocy lekarskiej i psychologicznej.

Krosno psycholog – Prywatny Gabinet Psychologiczno-Psychoterapeutyczny znajduje się w Ośrodku Zdrowia w Rymanowie (SPGZOZ).

W okolicach miejscowości Krosno psycholog oferuje profesjonalną pomoc psychologiczną. Zapraszam osoby mieszkające w pobliżu miejscowości: Rymanów, Sanok, Brzozów, Krosno, Dukla, Iwonicz, Miejsce Piastowe.

Adres: Ośrodek Zdrowia (Samodzielny Publiczny Gminny Zakład Opieki Zdrowotnej w Rymanowie, SPGZOZ) ul. Piłsudskiego 2 38-480 Rymanów. Budynek Ośrodka Zdrowia znajduje się w pobliżu rynku Rymanowa.

Rejestracja telefoniczna pod numerem telefonu: 697 511 360 lub adresem e-mail: psycholog. rymanow@gmail.com

Prowadzę konsultacje psychologiczne, pomoc psychologiczną i psychoterapię osób dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku szkolnym. Oferuję profesjonalne usługi psychologiczne osobom zmagającym się z aktualnymi kryzysami życiowymi oraz zmagającymi się z zaburzeniami lękowymi, depresją, uzależnieniami, zaburzeniami odżywiania, bezsennością, trudnościami w relacjach, zaburzeniami psychosomatycznymi, zaburzeniami stresu potraumatycznego.

Pracuję indywidualnie z osobami dorosłymi, z dziećmi w wieku szkolnym i młodzieżą. W przypadku pomocy psychologicznej osobom niepełnoletnim w trakcie wstępnych konsultacji uczestniczy rodzic, który również w trakcie pracy terapeutycznej ma możliwość konsultowania na bieżąco przebiegu terapii z psychoterapeutą.

Pomoc psychologiczna jest krótkoterminową formą pomocy, skierowaną do osób doświadczających aktualnych kryzysów życiowych, związanych z zewnętrzną sytuacją. Często jest to szczególnie bolesna żałoba, objawy stresu po doświadczeniu lub byciu świadkiem zdarzenia traumatycznego, przewlekła i długoterminowa choroba somatyczna, i inne nagłe trudne zdarzenia życiowe.

Pomoc psychologiczna pozwala na nowo uaktywnić nasze sposoby radzenia sobie, ułatwia zintegrowanie trudnego doświadczenia  z naszym dotychczasowym postrzeganiem siebie i rzeczywistości.

Psychoterapia psychodynamiczna jest długoterminową metodą leczenia różnego rodzaju zaburzeń naszego życia psychicznego, w której, dzięki regularności rozłożonych w czasie spotkań z psychoterapeutą, możliwe jest poznanie przyczyn doświadczanych trudności osadzonych głęboko w strukturze osobowości pacjenta i stopniowe modyfikowanie tych przyczyn z pomocą psychoterapeuty.

Już na początku leczenia i w jego trakcie pacjent jest informowany o niezbędnej aktywnej i zaangażowanej postawie wobec odbywanego leczenia, oraz że sama psychoterapia jednocześnie wymaga znacznego wysiłku i cierpliwości, a w zamian daje możliwość głębokich i trwałych zmian naszej osobowości i samopoczucia na co dzień.

Dla kogo psycholog ? Kto powinien korzystać z oferty gabinetu psychologicznego? W poniższym wpisie znajdą Państwo szybkie informacje, w jakich trudnościach psycholog może nam pomóc.

Zastanawiasz się, dla kogo psycholog ? Kiedy warto jest umówić się na wizytę w gabinecie psychologicznym?

Z pomocy psychologa korzystają osoby:

• znajdujące się w kryzysie związanym z aktualną sytuacją życiową (w trudnych, niespodziewanych zmianach życiowych, zmagające się z wyjątkowo dotkliwą żałobą po śmierci bliskiej osoby, przeżywające bolesne rozstanie z partnerem, cierpiące z powodu przewlekłej choroby somatycznej, itd.)
• zmagające się z przeżyciem traumatycznym (np. po wypadkach komunikacyjnych, poronieniu, ofiary napaści i nadużyć)
• cierpiące z powodu zaburzeń lękowych: uczucie niepokoju stale utrzymujące się w ciągu dnia lub w konkretnych sytuacjach (np. intensywny lęk przed wystąpieniami publicznymi)
• zmagające się z depresją (objawiającą się m.in. stale utrzymującym się przygnębieniem, poczuciem beznadziejności, znacznym spadkiem motywacji utrudniającym codzienne funkcjonowanie, brakiem apetytu, bezsennością, trudnością w koncentracji)
• cierpiące z powodu nadmiernie szybkich i intensywnych zmian nastroju (chwiejność nastroju)
• zauważające u siebie objawy uzależnienia (od substancji psychoaktywnych, hazardu, kompulsywnych zakupów, seksu, itd.)
• cierpiące z powodu zaburzeń odżywiania (anoreksja, bulimia, napadowe objadanie się, itp.)
• zmagające się z objawami zaburzeń psychosomatycznych (uporczywe, niepoddające się leczeniu farmakologicznemu a związane ze stanem psychicznym bóle głowy, kołatania serca, uporczywe wzrosty ciśnienia na tle emocjonalnym, bóle mięśniowe, stany zapalne skóry, nudności, bóle brzucha, niestabilna astma oskrzelowa, alergie, bezsenność, choroby układu pokarmowego)
• osoby mające długotrwałe trudności w relacjach z osobami bliskimi (np. trudność w utrzymaniu stałego związku, trudność w osiąganiu niezależności, lęk przed wchodzeniem w bliskie relacje, stała i nadmierna podejrzliwość w związkach partnerskich)

Odpowiadając na pytanie: „dla kogo psycholog ?„, warto skorzystać z pomocy psychologa, jeśli:

– odczuwasz lęk stale w ciągu dnia lub w konkretnych sytuacjach

– nie radzisz sobie z traumatycznymi wspomnieniami

– zmagasz się z depresją

– przeżywasz bolesne rozstanie z partnerem

– zmagasz się z przedłużającą się dotkliwą żałobą

– masz długotrwałe trudności w relacjach

– jesteś stale rozdrażniony, wszystko cię złości

– znajdujesz się w kryzysowej sytuacji życiowej

– zauważasz u siebie objawy uzależnienia

– odchudzasz się do niepokojąco niskiej wagi ciała

– naprzemiennie się objadasz i zwracasz pokarm

– cierpisz z powodu nagłych zmian nastroju

Rymanów psycholog – Prywatny Gabinet Psychologiczno-Psychoterapeutyczny znajduje się w Ośrodku Zdrowia w Rymanowie (SPGZOZ).

W miejscowości Rymanów psycholog oferuje profesjonalną pomoc psychologiczną w okolicach miejscowości: Rymanów, Sanok, Brzozów, Krosno, Dukla, Iwonicz, Miejsce Piastowe.

Rymanów położony jest obok miejscowości: Krosno, Sanok, Brzozów, Dukla, Iwonicz, Miejsce Piastowe, w województwie podkarpackim.

Adres: Ośrodek Zdrowia (Samodzielny Publiczny Gminny Zakład Opieki Zdrowotnej w Rymanowie, SPGZOZ) ul. Piłsudskiego 2 38-480 Rymanów. Budynek Ośrodka Zdrowia znajduje się w okolicach rynku Rymanowa.

Rejestracja telefoniczna pod numerem telefonu: 697 511 360 lub adresem e-mail: psycholog. rymanow@gmail.com

Prowadzę konsultacje psychologiczne, pomoc psychologiczną i psychoterapię osób dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku szkolnym. Oferuję profesjonalne usługi psychologiczne osobom zmagającym się z aktualnymi kryzysami życiowymi oraz zmagającymi się z zaburzeniami lękowymi, depresją, uzależnieniami, zaburzeniami odżywiania, bezsennością, trudnościami w relacjach, zaburzeniami psychosomatycznymi, zaburzeniami stresu potraumatycznego.

Pracuję indywidualnie z osobami dorosłymi, z dziećmi w wieku szkolnym i młodzieżą. W przypadku pomocy psychologicznej osobom niepełnoletnim w trakcie wstępnych konsultacji uczestniczy rodzic, który również w trakcie pracy terapeutycznej ma możliwość konsultowania na bieżąco przebiegu terapii z psychoterapeutą.

Pomoc psychologiczna jest krótkoterminową formą pomocy, skierowaną do osób doświadczających aktualnych kryzysów życiowych, związanych z zewnętrzną sytuacją. Często jest to szczególnie bolesna żałoba, objawy stresu po doświadczeniu lub byciu świadkiem zdarzenia traumatycznego, przewlekła i długoterminowa choroba somatyczna, i inne nagłe trudne zdarzenia życiowe.

Pomoc psychologiczna pozwala na nowo uaktywnić nasze sposoby radzenia sobie, ułatwia zintegrowanie trudnego doświadczenia  z naszym dotychczasowym postrzeganiem siebie i rzeczywistości.

Psychoterapia psychodynamiczna jest długoterminową metodą leczenia różnego rodzaju zaburzeń naszego życia psychicznego, w której, dzięki regularności rozłożonych w czasie spotkań z psychoterapeutą, możliwe jest poznanie przyczyn doświadczanych trudności osadzonych głęboko w strukturze osobowości pacjenta i stopniowe modyfikowanie tych przyczyn z pomocą psychoterapeuty.

Już na początku leczenia i w jego trakcie pacjent jest informowany o niezbędnej aktywnej i zaangażowanej postawie wobec odbywanego leczenia, oraz że sama psychoterapia jednocześnie wymaga znacznego wysiłku i cierpliwości, a w zamian daje możliwość głębokich i trwałych zmian naszej osobowości i samopoczucia na co dzień.